Til að meta loftgæði þarf hinsvegar að þekkja mælieiningar og heilsuverndarmörk. Flækjast málin aðeins þegar mælieiningarnar eru skoðaðar, en fyrir mörgum er einingin µg/m3, eða mg/m3, nokkuð torskilin. Ekki bætir úr skák að heilsuverndarmörkin eru síðan mismunandi fyrir hvern mengunarvald og viðmiðin eru breytileg eftir því hvort talað er um klukkustundar meðatalsgildi eða sólarhringsgildi (heilsuverndarmörk fyrir almenning almennt miðuð við sólarhringsgildi).
Dæmi um þetta eru svifryksmælingar:
Niturdíoxíð:
og brennisteinsvetni:
Hægt er að sýna þessar mælingar á einfaldari hátt, með því að taka strax tillit til heilsuverndarmarka. Loftgæðavísirinn, I, virkar þá þannig að þegar hann nær gildinu 1 er mengun við heilsuverndarmörk, lægri gildi þá lítil mengun, hærri gildi (>1) meiri mengun og farið yfir heilsuverndarmörk einhvers af þeim efnum sem hafa slík mörk. Þannig má sýna hvort farið sé yfir heilsuverndarmörk:

Hér sést að undanfarið hafa loftgæðin verið góð, en ef skoðum það sem af er árinu sést að 10-11. janúar voru loftæðin yfir heilsuverndarmörkum fyrir svifryk.

Þessa aðferð er einnig hægt að nota fyrir styttri meðaltöl. Klukkustundagildi eru þó aðeins erfið, þar sem stuttir toppar geta skekkt myndina. Hér að neðan eru sýndar niðurstöður fyrir 4-klst meðaltöl (nota 50 µg/m3 fyrir PM10 og H2S, en 110 µg/m3 fyrir NO2, er 75 fyrir 24-klst).
Í raun þarf því aðeins svörtu línuna til að sjá hvort loftgæði þessa stundina (eða miðað við heilsuverndarmörk) eru góð eða ekki.
